Ik ben Aida Tursic, oprichter en voorzitter van Stichting Sanctuary Dierbaar. Sinds mijn kindertijd ben ik toegewijd geweest om dieren in nood te redden en te verzorgen. Wilde dieren, katten, honden. Ik knuffelde met de kippen en de haan van mijn oma. Toch at ik dieren. Op mijn twaalfde vluchtten we voor de genocide in Bosnië en kwamen in Nederland terecht. Ineens werden andere dingen belangrijker, vergat ik om voor de dieren te zorgen. Toen ik uit huis ging, werd ik vegetariër. Ik wist ook dat er veel leed schuilt achter de eier- en zuivelindustrie. Toch leek het me onmogelijk om eieren en zuivel te laten staan.

Vrijwilliger

Met mijn vriend werd ik lid van een Herenboerderij, een natuurinclusieve boerderij, met respect voor de dieren. Daar begon ik als vrijwilliger intensief voor de dieren te zorgen: kippen, varkens en koeien. Leghennen die in een zodanig slechte huisvesting moesten leven, dat ze vanuit extreme stress en wanhoop kannibalisme ontwikkelden. Ze kwamen aan als prachtige jonge vogels en werden 1,5 jaar later afgevoerd naar de slacht als gebroken, uitgeputte, gewonde hoopjes ellende. Ik leerde de individuele dieren kennen en kreeg diep respect voor ze. Voor hun enorme levenskracht, kwetsbaarheid, unieke persoonlijkheden. De manier waarop ze naar je kunnen kijken alsof ze in je ziel kijken.

Varkens die als roze biggetjes kwamen en brandende zon, ijzige kou en droogte moesten trotseren. Om 6 maanden later te worden gedreven in de kar van de slachter. Ze gleden uit over hun uitwerpselen, ze strompelden over elkaar heen, met hun poten die krassen veroorzaakten op de huid van de ander. Hun ogen spraken angst en paniek. Hun ogen lijken op mensenogen.

Koeien, die majestueuze dieren. Een moeder, die overleed aan een verwaarloosde uierontsteking terwijl het kalf nog borstvoeding kreeg uit diezelfde pijnlijke borst. Een moeder, die twee dagen na de bevalling overleed aan melkziekte, ze was zo ziek dat ze in een sloot gleed. Het weeskalfje, wat voedingsdeficiëntie en huidaandoeningen kreeg door de inadequate verzorging.

Veganisme

Ik heb hun lijden gezien en wenste ze een waardig bestaan, ik wenste ze een leven. Ik wenste dat ze niet weerloos waren tegen de mens. Ik wenste dat mensen de dieren zien voor wie ze zijn, en niet uitsluitend als een middel die in hun behoefte voorziet.

Ik werd veganist en zorgde thuis voor de ernstig gewonde en verzwakte dieren. Op de boerderij bleef ik ook voor de dieren zorgen en ik kreeg het voor elkaar dat er werd gewerkt aan een veel betere huisvesting voor de kippen. Nadat op de boerderij de tweede groep kippen werd geslacht, stopte ik als lid. Ik begon me te interesseren voor dierenrechtenactivisme. Ik leerde veel meer over de dagelijkse werkelijkheid van de dieren die in de bio-industrie worden gehouden, ellende die verborgen is voor de consument.

Sanctuary

Na een moeilijke periode, lukte het mij om alle verdriet om te zetten in iets positiefs. Ik kwam in contact met meer dierenrechtenactivisten, ben bestuurslid bij Animal Save Nederland geworden en ik kreeg plannen voor het uitbreiden van mijn toenmalige kleinschalige kippenopvang. Uit deze ideeën is Sanctuary Dierbaar ontstaan.

Ik ben een dier. Ik ben die kip. Ik ben dat varken. Ik ben die koe.

Ik vind dat de mensheid toe is aan een nieuwe mijlpaal in zijn ontwikkeling, het stoppen van dierenuitbuiting. Wij zijn zover dat we dierlijke producten niet meer nodig hebben om gezond te blijven, om te kunnen genieten of om verder te komen in de wetenschap.