Ik ben Ariadna. Geboren als leghen, ik weet niet wanneer. Wat ik wel weet, is dat er op 14 november 2024 iets belangrijks gebeurde. Ik lag één nacht in een krat, met andere hennen uit mijn kooi. Boven, onder en naast ons lagen ook hennen in kratten. De dag ervoor kregen we geen voer of water. We waren moe en bang. In de ochtend werden de kratten op een vrachtwagen gestapeld. Aan één kant kon ik van me af kijken, onze krat lag heel hoog. De vrachtwagen begon te rijden en stopte na een tijdje. Ik keek uit op een andere vrachtwagen, met witte kippen in kratten. Het leek of er oneindig veel kratten bovenop elkaar en naast elkaar lagen, vol met kippen.

We lagen daar een hele poos, we hadden honger en dorst. Het begon te stinken, ook al hoefden we nauwelijks te poepen. We waren nog vermoeider. Sommige hennen hadden het heel zwaar en stierven langzaam. We moesten eigenlijk allemaal een ei leggen, wat niet zo goed gaat als we geen privacy en energie hebben.

Ineens werd onze krat opgetild en gedragen. Ik werd uit de krat getild en in een doos gestopt. Er kwam nog een hen bij en het hok ging dicht. We bewogen weer. Ik hield het niet meer en legde daar een ei. De doos ging weer open op een rustige plek. We waren met z’n vieren. Het was er schoon en er was eten en schoon water. Voorzichtig stapten we uit onze doos.

Er kwam een mens binnen, we holden snel weg en vlogen kakelend tegen de wand van de ruimte aan. Maar die bleef dicht dus we kropen snel bij elkaar in het verste donkerste hoekje. De mens bleek niets te doen, er kwamen zachte geluidjes uit. De mens met zachte geluidjes kwam heel vaak langs.

Ze wilde ons oppakken en dragen. Dat was eerst heel eng, maar er gebeurde niets vervelends. NA een paar dagen droeg ze ons elke dag één voor één uit het gebouw. Zo zag ik nieuwe dingen. Veel groen, blauwe lucht, vogels die vliegen, ik voelde warmte en licht. Ik kreeg een naam, Ariadna. We zagen andere hennen en hanen die aan het rusten en scharrelen waren.

Na een tijdje kwamen we bij deze andere hennen en haan te wonen. Eerst een paar weken met een gaas ertussen, daarna werd het gaas weggehaald. Het was spannend om de anderen te leren kennen, maar iedereen is lief. Andere hennen weten veel, hier leren we van alles. En de haan is lief en zorgzaam, en ook erg knap, ook al hinkelt hij op één poot.

Wat de mensen van mij weten, is dat ik op een kooibodem of rooster heb gelopen, omdat ik gekrulde tenen heb. Ik kon eerst niet goed lopen, mijn poten voelden stram, maar dat gaat nu iets soepeler. Ik kon eerst ook niet op een stok staan, maar dat gaat nu beter en ik voel me veilig als ik op stok slaap.

Mensen weten ook dat ik ergens rond de twee jaar oud moet zijn, omdat mijn eieren heel ruw waren, wat mij veel pijn deed. Ik kreeg elke dag druppels in mijn snavel. Daarna was de pijn minder. We gingen ergens heen waar ik een scherp ding in mijn rug kreeg. Daarna stopte ik met leggen en begon ik veren te wisselen.

Ik heb nu nieuwe veren en ik voel me goed. Ik krijg bijna elke dag lekkere dingen te eten en de wereld om me heen is mooi. Ik vind mijn mensen die ons verzorgen heel lief. Als het even kan, vlieg ik op hun arm, om te kroelen en daar te rusten. k wist niet dat het leven zo mooi kan zijn. Ik ben Ariadna. Ik leef graag en ik mag er zijn.