Ik ben Happy. Mensen schatten in dat ik 13 jaar ben. Ik ben opgegroeid in Sofia, de hoofdstad van Bulgarije. Als mensen vragen wat voor ras ik ben, zeggen mijn mensen dat ik een straathond ben geweest en geen bepaald ras ben. Ik hou van alle mensen en heb veel mensenvrienden. Ik heb zelfs mijn eigen fanclub. Dat kwam doordat mijn oppas Sandra bij een grote kringloopwinkel werkte en mij altijd meenam, omdat ik ervan houd om aandacht te krijgen en aandacht te geven. Daarom word ik regelmatig herkend en begroet op straat als ik met mijn mensen loop, die zich altijd verbazen hoeveel fans ik heb die zij niet eens kennen. Ik ben 13 maar ik ben jong van geest. Ik hou erg van rennen en spelen. Soms moet ik echter oppassen, omdat ik twee gescheurde kniebanden heb, waaraan ik ben geopereerd.

Ik koester mijn vrienden. Vroeger in Bulgarije, maakte ik vrienden, maar zag ze daarna niet meer terug. Tot ik op 16 september 2016 in een bench moest stappen. Een aardige dame reed mij door grote hallen en ging toen weg. Daarna voelde ik me raar en het was koud. Vervolgens gingen de deuren open en kwam de aardige dame weer tevoorschijn. Ik mocht uit de bench stappen en leerde weer twee nieuwe mensen kennen. Na nog een reis, wilden ze dat ik door een deur ging, maar dat vond ik eng. Ik bleef een poos in de deuropening liggen. Nadat ik het aandurfde om binnen te komen, zag ik veel nieuwe dingen, zoals een televisie. Na een paar maanden gingen mijn mensen weg en kwam ik weer ergens anders terecht, bij een lieve dame. Dat was ook leuk, maar ik miste weer de mensen waaraan ik gehecht was geraakt. Opeens kwamen mijn mensen weer terug! Ik was zo onthutst, dat ik verstijfd bleef zitten en van de schrik een een plasje deed op het tapijt. Mijn mensen kwamen mij weer ophalen! Dat was een nieuwe ervaring. Ik moest er erg aan wennen om aardig te zijn tegen andere honden op straat. Maar op een gegeven moment had ik door dat alle honden hier een thuis hebben en dat ik niet hoef te vechten. Dat ik bij mijn mensen hoor en hier blijf.