Ik ben Kuifje genoemd, omdat mijn hoofdveren altijd wat tegendraads zitten. Ik ben een echte Rotterdamse stadsduif, geboren en getogen op Marconiplein. Met zo’n 30 soortgenootjes waren we er altijd te vinden, omdat er veel mensen komen. Ze stappen daar op de metro, trams en bussen. De mensen laten hun eten slingeren, waar we gretig gebruik van maken en kieskeurig zijn we niet. Patat, croissants, broodjes en nog veel meer, we aten het allemaal.

Soms kwamen er ook mensen langs die ons eten gaven. Die kwamen met een grote tas of zo’n tas op wieltjes, kieperden die om en ze liepen meteen weer weg. Omdat ik door een ongeluk op jonge leeftijd een hele poot mis, was het altijd een strijd om een graantje mee te kunnen pikken. Al mijn soortgenootjes vlogen eropaf en voor ik het wist werd ik bedolven met ze en kon ik heen kant meer op, want ik kon niet lopen, alleen hupsen met mijn ene pootje. Ik gebruikte mijn vleugel  om niet helemaal om te vallen. Ik ben natuurlijk ook een ranke en slanke jonge duivin.

Regelmatig kwam er ook een mensvrouwtje langs die altijd lekker eten gaf, mais, graankorrels en peulvruchten of zoiets. Maar ook hier weer hetzelfde verhaal, terwijl ik echt wel toe was aan een gevulde krop en maag. Toen ik het even had gehad met het bedolven worden en op een veilige afstand toekeek, zag dat ze dat lekkere eten in haar hand had en ze keek de hele tijd naar mij!  Andere duiven joeg ze weg, Ik besloot het eens te wagen, want ik had honger.

Ja, wel leuk dat handje met eten, maar ik kon toch niet daarop landen met één pootje?? Snap dat dan!! Omdat zo aandrong en ik nu eenmaal erg hongerig was, bleef ik proberen. Het duurde even voordat dat mensvrouwtje doorhad dat ze me een beetje moest helpen met landen en mij dan met haar andere hand moest ondersteunen.. Toen ze dat door had kon ik eten, eindelijk!! Dat mensen vrouwtje snapte het sindsdien en zo wist ik dat als zij kwam ik een lekker en voedzaam maaltje had als ik bij haar kwam zitten,.

Zo bleef het een poosje gaan totdat mijn noodlot toesloeg.. Eigenlijk weet ik niet precies wat er is gebeurd, ik wist wel, toen ik weer bij kennis kwam, dat er iets goed mis was. Ik miste een groot stuk van één van mijn vleugels, had pijn en kon zelfs niet meer vliegen, levensgevaarlijk!. Ik kon geen kant meer op en was erg bang.. Ik zag toen dat mensen vrouwtje weer aankomen en nu pakte ze me op.

Ze heeft me gebracht naar een plek waar ik eerst alleen was. Maar snel kwam een andere duif erbij, ik vond hem eerst stom. Mensen noemden hem Fintan. Fintan bleek toch zo lief te zijn, dat ik ervoor ben gezwicht. Dus is ben geen vrijgezel meer.