Ik ben Lil. Ik ben geboren als ouderdier op 14 januari 2023. Mijn snavelpunt werd geamputeerd toen ik nog een klein kuiken was. Toen we adolescent werden, zijn ik en mijn stalgenoten vervoerd naar een andere stal. Daar leefden we met 20.000 hennen en 2.000 hanen. Ik groeide niet zo goed als de andere hennen en ik bleek geen eieren te kunnen leggen. Ik begon steeds hevigere pijn te krijgen aan mijn pootjes en kon daardoor steeds moeilijker lopen. Zo kon ik niet weglopen als de hanen tegen mijn zin op mij wilden treden. Omdat mijn pootjes het begaven, probeerde ik me met mijn vleugels te ondersteunen. Mijn vleugels hielpen mij om overeind te blijven, maar ik kon niet opvliegen. Ik had pijn en ik werd vaak getreden door de hanen, omdat ik op de grond lag met gespreide vleugels.

Opeens werd ik opgepakt door de mens die af en toe in de stal was om ons voer en water te geven. Ik werd gebracht naar een heel mooie rustige plek, met veel bomen, andere kippen en een lief mens die zachte geluidjes maakte. Samen met een andere kip uit mijn stal die ook wat zwak was, lag ik rustig om me heen te kijken. Een paar weken later werden wij twee vervoerd naar een andere plek, samen met een zieke haan uit onze stal.

Deze plek was ook mooi en rustig, met jong gras en veel bloemen. We werden veel geknuffeld en we genoten van de zon, het zachte gras en elkaars gezelschap. Ik kreeg een naam, Lil. De andere kip kreeg ook een naam, Tin. En de haan werd Bronx genoemd. Tin werd ziek en ze stierf na een paar weken. Ik bleef alleen met Bronx en later kwam Lola erbij. Nog later werd ik vrienden met Alba. Zowel Lola als Alba kwamen uit dezelfde stal en hadden moeite met lopen. We werden regelmatig naar de dierenarts gereden en ik kreeg elke dag druppels en brokjes in mijn snavel.

Ik had steeds meer moeite om op mijn pootjes te staan. Op een gegeven moment lukte dat niet meer. Toen werd ik in een hangstoel gezet. Ik vond dat ding niet prettig, maar soms was het wel fijn om mijn pootjes te ontlasten en dan kon ik vaak ook rustig eten en drinken. De gezelschap van Alba en van de lieve mensen deed mij heel goed. Ik hou erg van knuffelen en ik werd dan ook veel geknuffeld.

De mensen brachten mij weer naar de dierenarts en kwamen erachter dat mijn pootjes los hingen van mijn lichaam. Mijn kniegewrichten waren afwezig, opgelost. Toen kreeg ik nog meer druppels en brokjes in mijn snavel en werd ik nog meer verwend. Op 14 juli 2024 vloog ik uit mijn hangstoel en werd opgevangen door mijn mens. Ik stierf in haar handen.