Hallo dierenvriend, ik ben Pop! Geboren op 14 januari 2023, ik ben ter wereld gekomen als ouderdier. Het gevoelige puntje van mijn snavel is met een grote machine afgekapt toen ik nog een klein kuiken was. We leefden met heel veel kuikens bij elkaar. Toen we wat ouder werden en onze lichamen zich begonnen te ontwikkelen, werden we in kratten op een grote vrachtwagen gereden naar een andere stal.
Daar hebben we geleefd, zo goed en zo kwaad als het kon. We waren met heel veel, zo ver als mijn oog reikte. Iedereen had net zoveel ruimte als dat die groot was, dus we stonden heel dicht bij elkaar. Het werd al snel erg vies, omdat we ons niet konden verplaatsen als groep. Bij ons waren ook vele hanen, knappe grote donkere hanen. Als de hanen ons wilden treden maar we hadden daar even geen zin in, dan konden we nergens weglopen.
Ik begin me wat slecht te voelen en buikpijn te krijgen. Toen werd ik uit de stal gehaald. Sindsdien heb ik veel geluk gekend. Ik wist niet dat de wereld zo mooi kan zijn en dat er zoveel lekkere dingen te eten zijn. Ik geniet!
Lieve Pop. Precies één jaar geleden haalden we je op bij onze vrienden van Feathery Forest. Om voor je te zorgen, om je je te zien ontplooien tot de individu die jij bent. Je was gered uit een ouderdierenstal. Daar heb je alleen ellende gekend, 1,5 jaar van je jonge leven: amputatie van je gevoelige snavelpunt, opsluiting, stank, viezigheid, 20.000 andere kippen in your face, 2000 hanen die je elk moment kunnen bestijgen, terwijl je nergens heen kunt. Je had geen keuze en je was een nummer. En dat maakt iedereen wanhopig, ook kippen. Ja, ook zeker die slimme gevederde oerdieren. Wat heb je na je redding genoten van je vrijheid, in schone lucht, op schone bodem, met zoveel interessants om je heen. Je hebt ons zo vaak aan het lachen gebracht, met je toenadering, communicatie en capriolen. Bijna een jaar lang. Maar je buik werd ziek. Je buik, die elke dag een ei moest leggen, omdat de mensen die zo genetisch gemaakt hebben. Je eierstok, die elke dag een dooier vrijliet, je eileider die elke dag zorgvuldig een eiwitlaag eromheen vouwde en een eibast cementeerde, en je baarmoeder die elke dag een bevalling inzette. Je kreeg pijn, je kreeg klachten. We wilden je lijfje rust geven, nog voordat je klachten kreeg. Maar met alles wat we weten en kunnen, konden we jou niet beter maken. We hebben ons best gedaan en dat waardeerde je vaak, niet altijd. Niet opnieuw een oneindige polonaise aan je lijf. Je hebt nieuwe, diepe connecties gemaakt met je verzorgers. We eren jou, lieve dappere Pop, en je prachtige licht zal altijd blijven schijnen. Slaap zacht powergirl.
