Ik ben Snoke, geboren als een biologische hybride leghen, op 23 maart 2020. Toen ik 16 weken oud was, werden we met z’n allen in kratten gestopt en weggereden. Ik kwam terecht in een klein hok samen met 245 andere hennen en 3 hanen. De slaapstokken hingen heel hoog en het water ook. Mijn lichaam begon eieren te leggen. Ik wilde veel eten en vooral veel water drinken. Er kwam maar weinig water uit de pipetjes, als je ze met je snavel aanraakte. Wij leerden met z’n allen om eieren te leggen op de rubberen matten achter de rode flappen. Het was daar heel druk omdat iedereen tegelijk moet leggen. Na een paar weken gingen er twee luiken in ons hok open. Door de luiken konden we naar buiten lopen, in een bosje met hoge bomen, dat was erg leuk. Soms vloog er een roofvogel op ons af, die heeft een paar hennen gegrepen. Dat was heel naar.

Na één maand gingen de luiken niet meer open. Dat vonden wij vreselijk en we begrepen het niet. Het was binnen druk, stoffig en het stonk. We hadden geen ruimte en we hadden helemaal niets te doen. Sommige hennen bleven met hun tenen haken in de gaatjes  en hun teen brak dan af. We hadden regelmatig geen water meer. Dat was heel ongemakkelijk voor onze lichamen. We hadden het niet goed en we verveelden ons. Sommige hennen werden agressief en vielen de andere hennen aan. Na een tijdje werd een hen doodgemaakt door een groepje agressieve hennen. Ik was de volgende die werd aangevallen. Ze pikten op mijn hoofd en ze hielden niet op. Een mens vond mij schuilend in een donker hoekje. Ik zag niets meer, mijn ogen waren gesloten en ik had veel pijn.

Een hele dag en een hele nacht gebeurde er niets. Ik lag op een rustige plek. Ik had honger en dorst, maar ik zag niets omdat mijn ogen gesloten waren. Ineens werd ik opgepakt en weggereden. Ik kwam terecht op een stille, warme plek, met mensen die zachte geluidjes maakten. Ik kreeg water, en eten. Na twee dagen ging mijn linker oog open, een paar dagen later mijn rechter oog. Ik kon weer zien! Ik had wel veel pijn aan mijn hoofd. Ik werd ergens heen gereden. Daarna kreeg ik smeer op mijn hoofd.

Het ging steeds beter met mij. Ik vermaakte me hier omdat ik eindeloos veel kon doen en ontdekken. De mensen waren lief en de hond was lief. Na een paar weken waren mijn wonden geheeld. Toen gingen we weer rijden. Ik kwam weer terug in dezelfde stal waar ik vandaan kwam. Ik verbleef eerst in een apart hok. Dat ging wel goed. Daarna kwam ik daar uit. Ik werd weer aangevallen aan mijn hoofd en had bloed. Ik werd weer in het aparte hok geplaatst. Dat aparte hok was niet goed dicht waardoor er andere hennen in kwamen. Ik werd weer aangevallen. Toen stierf ik. Dat gebeurde op 5 maart 2021, ik was nog geen jaar oud.